سه نقطه ...

X

سه نقطه ...

سه نقطه ...

هنوز سه انگشت به سمت خودت است... (به خودم)

	به یاد آی.ت الله منت.ظری
باشد که دیگران یاد بگیرند که چگونه یاید زیست و مرد. مانند یک عقاب در اوج، یا مثل زاغ در گندزار. او مسلما به خاطر همین در اوج ماندن و تن ندادن به ذلت، همیشه در اوج می‌ماند. جایی دیگر خواندم: "در سوگ آنکه هم حسین بود و هم علی". جالب بود. شعر عقاب - دکتر پرویز خانلری گشت غمناك دل و جان عقاب چو ازو دور شد ايام شباب ديد كش دور به انجام رسيد آفتابش به لب بام رسيد بايد از هستي دل بر گيرد ره سوي كشور ديگر گيرد خواست تا چاره ي نا چار كند دارويي جويد و در كار كند صبحگاهي ز پي چاره ي كار گشت برباد سبك سير سوار گله كاهنگ چرا داشت به دشت ناگه ا ز وحشت پر و لوله گشت وان شبان ، بيم زده ، دل نگران شد پي بره ي نوزاد دوان كبك ، در دامن خار ي آويخت مار پيچيد و به سوراخ گريخت آهو استاد و نگه كرد و رميد دشت را خط غباري بكشيد ليك صياد سر ديگر داشت صيد را فارغ و آزاد گذاشت چاره ي مرگ ، نه كاريست حقير زنده را فارغ و آزاد گذاشت صيد هر روزه به چنگ آمد زود مگر آن روز كه صياد نبود آشيان داشت بر آن دامن دشت زاغكي زشت و بد اندام و پلشت سنگ ها از كف طفلان خورده جان ز صد گونه بلا در برده سا ل ها زيسته افزون ز شمار شكم آكنده ز گند و مردار بر سر شاخ ورا ديد عقاب ز آسمان سوي زمين شد به شتاب گفت كه : ‹‹ اي ديده ز ما بس بيداد با تو امروز مرا كار افتاد مشكلي دارم اگر بگشايي بكنم آن چه تو مي فرمايي ›› گفت : ‹‹ ما بنده ي در گاه توييم تا كه هستيم هوا خواه تو ييم بنده آماده بود ، فرمان چيست ؟ جان به راه تو سپارم ، جان چيست ؟ دل ، چو در خدمت تو شاد كنم ننگم آيد كه ز جان ياد كنم ›› اين همه گفت ولي با دل خويش گفت و گويي دگر آورد به پيش كاين ستمكار قوي پنجه ، كنون از نياز است چنين زار و زبون ليك ناگه چو غضبناك شود زو حساب من و جان پاك شود دوستي را چو نباشد بنياد حزم را بايد از دست نداد در دل خويش چو اين راي گزيد پر زد و دور ترك جاي گزيد زار و افسرده چنين گفت عقاب كه :‹‹ مرا عمر ، حبابي است بر آب راست است اين كه مرا تيز پر است ليك پرواز زمان تيز تر است من گذشتم به شتاب از در و دشت به شتاب ايام از من بگذشت گر چه از عمر ،‌دل سيري نيست مرگ مي آيد و تدبيري نيست من و اين شه پر و اين شوكت و جاه عمرم از چيست بدين حد كوتاه؟ تو بدين قامت و بال ناساز به چه فن يافته اي عمر دراز ؟ پدرم نيز به تو دست نيافت تا به منزلگه جاويد شتافت ليك هنگام دم باز پسين چون تو بر شاخ شدي جايگزين از سر حسرت بامن فرمود كاين همان زاغ پليد است كه بود عمر من نيز به يغما رفته است يك گل از صد گل تو نشكفته است چيست سرمايه ي اين عمر دراز ؟ رازي اين جاست،تو بگشا اين راز›› زاغ گفت : ‹‹ ار تو در اين تدبيري عهد كن تا سخنم بپذيري عمرتان گر كه پذيرد كم و كاست دگري را چه گنه ؟ كاين ز شماست ز آسمان هيچ نياييد فرود آخر از اين همه پرواز چه سود ؟ پدر من كه پس از سيصد و اند كان اندرز بد و دانش و پند بارها گفت كه برچرخ اثير بادها راست فراوان تاثير بادها كز زبر خاك و زند تن و جان را نرسانند گزند هر چه ا ز خاك ، شوي بالاتر باد را بيش گزندست و ضرر تا بدانجا كه بر اوج افلاك آيت مرگ بود ، پيك هلاك ما از آن ، سال بسي يافته ايم كز بلندي ،‌رخ برتافته ايم زاغ را ميل كند دل به نشيب عمر بسيارش ار گشته نصيب ديگر اين خاصيت مردار است عمر مردار خوران بسيار است گند و مردار بهين درمان ست چاره ي رنج تو زان آسان ست خيز و زين بيش ،‌ره چرخ مپوي طعمه ي خويش بر افلاك مجوي ناودان ، جايگهي سخت نكوست به از آن كنج حياط و لب جوست من كه صد نكته ي نيكو دانم راه هر برزن و هر كو دانم خانه ، اندر پس باغي دارم وندر آن گوشه سراغي دارم خوان گسترده الواني هست خوردني هاي فراواني هست ›› ** آن چه ز آن زاغ چنين داد سراغ گندزاري بود اندر پس باغ بوي بد ، رفته ا زآن ، تا ره دور معدن پشه ، مقام زنبور نفرتش گشته بلاي دل و جان سوزش و كوري دو ديده از آن آن دو همراه رسيدند از راه زاغ بر سفره ي خود كرد نگاه گفت : ‹‹ خواني كه چنين الوان ست لايق محضر اين مهمان ست مي كنم شكر كه درويش نيم خجل از ما حضر خويش نيم ›› گفت و بشنود و بخورد از آن گند تا بياموزد از او مهمان پند عمر در اوج فلك بر ده به سر دم زده در نفس باد سحر ابر را ديده به زير پر خويش حيوان را همه فرمانبر خويش بارها آمده شادان ز سفر به رهش بسته فلك طاق ظفر سينه ي كبك و تذرو و تيهو تازه و گرم شده طعمه ي او اينك افتاده بر اين لاشه و گند بايد از زاغ بياموزد پند بوي گندش دل و جان تافته بود حال بيماري دق يافته بود دلش از نفرت و بيزاري ، ريش گيج شد ، بست دمي ديده ي خويش يادش آمد كه بر آن اوج سپهر هست پيروزي و زيبايي و مهر فر و آزادي و فتح و ظفرست نفس خرم باد سحرست ديده بگشود به هر سو نگريست ديد گردش اثري زين ها نيست آن چه بود از همه سو خواري بود وحشت و نفرب و بيزاري بود بال بر هم زد و بر جست ا زجا گفت : كه ‹‹ اي يار ببخشاي مرا سال ها باش و بدين عيش بناز تو و مردار تو و عمر دراز من نيم در خور اين مهماني گند و مردار تو را ارزاني گر در اوج فلكم بايد مرد عمر در گند به سر نتوان برد ›› ** شهپر شاه هوا ، اوج گرفت زاغ را ديده بر او مانده شگفت سوي بالا شد و بالاتر شد راست با مهر فلك ، همسر شد لحظه‎يي چند بر اين لوح كبود نقطه ‎يي بود و سپس هيچ نبود
+ نوشته شده در دوشنبه 30 آذر1388ساعت 10:1 توسط رضا آزاد "Reza Azad" \|

	شأن نزول
امروز یک مطلبی شنیدم که خیلی جالب بود: "شأن نزول 16 آذر!" دست خدا درد نکنه. احتمالا تا چند روز دیگه هم شأن نزول Valentine یا همچین روزهایی رو شرح میدن.
+ نوشته شده در شنبه 14 آذر1388ساعت 0:15 توسط رضا آزاد "Reza Azad" \|

	Mr.O'Clock
آقای ساعتی، ... فقط میتونم بگم خیلی دوست داشتنی بود. روحش شاد keep on trying, keep on trying, till you get your wish sometime it's the shorest line to get the biggest fish... بعد میکی ساعتی نکفت،کفت... روحش شاد
+ نوشته شده در پنجشنبه 21 آبان1388ساعت 22:43 توسط رضا آزاد "Reza Azad" \|

	نیسان
دیروز وقتی نزدیک بود که یک نیسان تو بزرگراه یک حالی بهم بده، دوستم که تو ماشین بود گفت: "هر کی از نیسان نترسه، از خدا نمیترسه" وجدانا راست گفت.
+ نوشته شده در پنجشنبه 9 مهر1388ساعت 13:6 توسط رضا آزاد "Reza Azad" \|

	خاطرات مدرسه
تو این ایمیلی که اخیرا مدام از طریق افراد مختلف در حال فوروارد است (خاطرات مدرسه)، عکس زیر یه احساس عجیبی برام داشت. نمیدونم چرا.
+ نوشته شده در دوشنبه 6 مهر1388ساعت 21:34 توسط رضا آزاد "Reza Azad" \|

	به این میگن پارکینگ، نه شهر
سایز بزرگ
+ نوشته شده در یکشنبه 5 مهر1388ساعت 20:37 توسط رضا آزاد "Reza Azad" \|

	دروغ
سه نفر دور هم جمع شده بودند و جر و بحث می‏کردند. کشیشی از راه رسید و به آنان گفت: «فرزندانم! چرا این همه سر و صدا راه انداخته‏اید؟». پاسخ دادند: «پدر روحانی! ما صد دلار داو گذاشته‏ایم (شرط‏بندی کرده‏ایم) تا به کسی که بزرگ‏ترین دروغ را بگوید، بدهیم. حال هر یک از ما دروغی گفته و مدعی است که دروغش از دروغ دیگران بزرگ‏تر است». کشیش گفت: «فرزندانم! کار درستی نمی‏کنید. دروغ گفتن مطلقا خطاست و من تاکنون هیچ دروغی نگفته‏ام». آن سه تن گفتند: «هورا!» و به اتفاق آرا، او را برنده مسابقه شناختند. ------------- این هم شده ماجرای مسئولین ما. باید به اتفاق بهشون جایزه داد. این کتاب هم بد نیست. کتاب فلسفه اخلاق از شهید مطهری. مخصوصا صفحه ۸۲، بحث دروغ گویی
+ نوشته شده در جمعه 26 تیر1388ساعت 21:58 توسط رضا آزاد "Reza Azad" \|